Japon bilim insanlarının ortaya koyduğu bu araştırma, motivasyonun biyokimyasal temellerine ışık tutması açısından büyük önem taşıyor. Özellikle psikolojik hastalıkların yanı sıra motivasyon gerektiren başarıların ve davranışların altında yatan mekanizma, nesnel olarak gözlemlenebilir hale geldi. Beynin motivasyonu sürdürebilme kapasitesinde 'orexin' adı verilen bir nöron grubunun anahtar rol oynadığı, canlı deneylerle doğrulandı. Orexin nöronları aktive edildiğinde deney hayvanlarının ödül için daha fazla çaba göstermesi, bu sistemin doğrudan motivasyonun işleyişiyle bağlantılı olduğunun net bir kanıtı olarak öne çıkıyor.
Bu bulgular; depresyon, dikkat eksikliği ve bağımlılık gibi toplumsal açıdan oldukça maliyetli ve yaygın rahatsızlıklarda, geleneksel psikolojik veya farmakolojik tedavilerin ötesine geçilebileceğini ima ediyor. Yani, motivasyonu arttırmak veya eksikliğini gidermek için orexin nöronlarının sinyal yolları üzerinde doğrudan müdahalelerin gündeme gelmesi olası. Motivasyon eksikliğinin sadece psikolojik süreçlerle değil, ölçülebilir ve manipüle edilebilir sinirsel devrelerle ilişkili olduğu bu çalışma ile güçlü biçimde gösterildi. Araştırmada ayrıca, ödül beklentisiyle tetiklenen nöral aktivitenin, ödül gerçekleşmese bile bir süre devam edebilmesi, insan davranışındaki 'hayal kırıklığına rağmen ısrar' ya da sürdürülen motivasyonun beyindeki izini yansıtıyor. Bu da motivasyonun tamamen dışsal ödüllere değil, içsel beyinsel süreçlere de bağlı olduğunun bilimsel kanıtı.
Klinik sonuçlara dönüşmesi zaman alabilir ancak ileride özellikle depresyon ve bağımlılıkla mücadelede, tıpkı dopamin gibi motivasyon biyolojisinin merkezinde yeni bir moleküler hedef doğduğu söylenebilir. Mahrem insan davranışlarının 'kimyasının' böylesine ayrıntılı çözümlenmesi etik tartışmaları da beraberinde getirecek. Ayrıca bu tür nöroteknolojik ilerlemeler, motivasyonu yapay olarak artırmanın toplumsal, ekonomik ve hatta sportif alanlardaki etkileriyle ilgili yeni soruları gündeme taşırken, insan psikolojisinin kişisel kontrol ve sorumluluk mahremiyetine müdahale sınırları tartışılacak. Sonuç olarak, insanın temel itici gücünün laboratuvarda bu kadar yakından takip edilebilir hale gelmesi, nörobilimde yeni bir çağın kapılarını aralıyor.