Belçika’da, otomatik ücret endekslemesi uzun yıllardır çalışanların enflasyona karşı temel kalkanı olmasına rağmen, reel ücret artışının sadece %0,89’da kalması ve çalışanların neredeyse %40’ının enflasyonun üzerinde zam alamayacak olması kritik bir iş gücü bunalımına işaret ediyor. Ekonomik büyümenin durağan seyrettiği, maliyetlerin ise sürekli arttığı Avrupa genelinde, Belçika örneği, istihdam piyasasında yaşanan stresin net bir yansıması. Şirketler, klasik zam yöntemlerinden uzaklaşarak, çalışanların satın alma gücünü korumaya yönelik daha esnek ve tek seferlik alternatifler (maaş primleri, yemek çekleri gibi) sunuyor. Fakat bu yaklaşım, özellikle enflasyonun yüksek seyrettiği dönemlerde, personelin uzun vadeli gelir güvencesini zayıflatıyor. İşverenler sabit maliyetlerini mümkün olduğunca düşük tutmaya çalışırken, çalışanlar için sürdürülebilir gelir artışı ihtiyacı karşılanamıyor. Ekonomik belirsizliklerde güvence teşkil eden otomatik endeksleme avantajı, bu yıl reel anlamda korunamıyor; çünkü enflasyon dışı, yani gerçek anlamda bir refah artışı yok. Belçika’daki gelişmeler, diğer AB ülkelerine de uyarı niteliği taşırken, işçilerin refah artışından ziyade mevcut koşullarını koruma savaşına girdiği bir ortam oluşturuyor. Önümüzdeki dönemde işten ayrılmaların, motivasyon kaybının ve toplumsal rahatsızlıkların tırmanması sürpriz olmayacaktır. Sonuç olarak, Belçika işverenleri ve hükümetinin, satın alma gücünde kalıcı bir iyileşme yaratacak yapısal reformları ve verimlilik artışını teşvik eden stratejileri gündemine alması kaçınılmaz görünüyor.